Irmáns portugueses

Manuel Fernando González Iglesias

Cando o gran Carballo Calero vivía non estaba este xornalista moi polas súas teorías do lusismo, porque cría que co galego que herdaramos da Xeración Nós poderiamos apañárnolas en Galicia e que ninguén se atrevería a desprezalo. Non contaba este contacousas coa desgraciada actuación dos "normalizadores", que coa axuda de impresentables e lambecús converteron a lingua de Pondal e Rosalía nunha puñetera xerga de "palabros" que se pegan de narices cos versos de Ferreiro e Manuel María e aínda, moito máis cos de Ramón Cabanillas e Curros Enríquez.


Desde aqueles tempos tan fermosos nos que puiden discutir imprudentemente a miña disidencia co propio Carballo Calero mentres falaba o galego de Nós co meu adorado Isaac Díaz Pardo, pasaron moitas cousas e ningunha boa para o idioma da aldea do Balbino de Neira Vilas. Por iso, desde entón, encerreime na lingua dos vellos galeguistas e negueime a falar o idioma que se ensina aos nenos nas escolas, e que unha nova xeración de universitarios verte cada día por exemplo no noso Galicia Press, onde os textos que escribo e vostedes teñen a amabilidade de ler os traducen algúns dos meus novos compañeiros que cada día me aguantan e dos que recibo a súa xenerosa enerxía. Parecémonos á Telegaita na letra por imperativo legal, pero se se fixan ben, a música social e política non é a mesma.


Por iso estraño o lusismo de Carballo Calero, sobre todo aquela parte que soñaba cunha lingua común entre portugueses e galegos, e tras dela a Ítaca dun estado federado con quen aguantan desde hai varios séculos a nosa prepotencia e algunhas veces, intolerable menosprezo, sen se queixar o máis mínimo. Eu os portugueses quéroos moito, son os meus irmáns, e cada ano visítoos e respiro o aire puro dos seus piñeirais tan parecidos aos que Pondal e Veiga reflectiron no seu inesquecible poema de amor a unha terra e unha nación sen estado.


Onte a selección de Portugal, co parvo de Ronaldo no banco, gañou a Eurocopa, un feito relevante no deportivo e no mediático. E claro, eu alegreime moito porque sei que hoxe este pobo tan machucado por Bruxelas e o FMI nos últimos anos levantouse da súa prostración e díxonos a todos o grandes que son e o pouco que presumen diso. É a historia, cretinos, é a historia. Viva Portugal!


PD: Este artigo está dedicado a dous xornalistas galegos da nova xeración que empuxa este barco e está sobradamente preparada. Beatriz Pérez Rodríguez e Moisés B. Martínez Carreiro. Non esquezan os seus nomes porque chegarán lonxe.

Sin comentarios

Escribe tu comentario




No está permitido verter comentarios contrarios a la ley o injuriantes. Nos reservamos el derecho a eliminar los comentarios que consideremos fuera de tema.

Más opinión
Opinadores
Este periódico fue seleccionado por Google News Initiative para su Journalism Emergency Relief Fund

Pressdigital
Plaza de Quintana ,3 15704 Santiago de Compostela
Tlf (34)678803735

redaccion@galiciapress.es o direccion@galiciapress.es
RESERVADOS TODOS LOS DERECHOS. EDITADO POR POMBA PRESS,S.L.
Aviso legal Cookies Consejo editorial Publicidad
Powered by Bigpress