ANDRESIÑO

Manuel Fernando González Iglesias

Fará ben o candidato Rajoy en non denunciar ao mozo de 17 anos que lle soltou unha hostia na súa querida Pontevedra, unha capital de provincia pequena, cun alcalde independentista e na que todo o mundo se coñece, e moitos concidadáns son parentes próximos ou afastados, como agora se soubo, xa que a esposa do presidente é curmá da nai do agresor, aínda que uns e outros se apresuren a "destacar" que non teñen moito trato.


Andresiño como calquera dos nosos fillos métese nunhas leas que, ás veces, nin eles mesmos acaban de crerse. Comezan novos, aos 17 anos, sendo rebeldes sen causa, polo que son expulsados dos diferentes colexios aos que lles envían os seus pais. Pouco despois intégranse en "grupos" urbanos deportivos ou políticos, nos que compiten para destacar como os máis agresivos ou os que máis medo meten. Moitos deles pertencen a familias acomodadas ou con prestixio social que non entenden o que lles está pasando e que acoden ao médico, pois senten culpables de ter un fillo que lles deixa en evidencia en público e que mesmo chega a agredirlles. A sociedade escandalízase, pero ninguén se para a pensar que ese mozo ou moza padece unha enfermidade e, o que é peor, cando a policía os leva ante o Xuíz comparecen ante el e o avogado defensor argumenta ante a súa Señoría cun certificado médico na man que o seu cliente "padece un trastorno de personalidade" o maxistrado non o adoita ter en conta, e como consecuencia, a partir dos 18 anos envíao o cárcere, se o delito chega a ser grave como lle pasaría ao Andresiño da nosa historia se hoxe estivésemos en marzo e non en decembro, vostedes entenderán perfectamente por que.


Neste país tan europeo no que nacemos, non hai diñeiro para tratar as enfermidades mentais dos nosos mozos e tampouco para coidar a demencia senil dos nosos vellos. Gastámonos centos de millóns en fichar estrelas de futbol, que non nos paramos a pensar que coa metade desa animalada de millóns que malgastamos nos nosos equipos da alma poderiamos facer moito ben a moita xente que o necesita e que, como puidemos ver onte por televisión, ás veces se descontrolan e dannos un susto de morte cargando cun problema moi grave para toda a vida, porque esa "enfermidade" non ten cura e sempre vai a peor, e mesmo acaba antes dos 30 anos nun dramático suicidio.


O que queira ver no que pasou un feito político consecuencia da dureza verbal dunha campaña especialmente agresiva está no seu dereito, pero a min paréceme que está equivocado. Eu vexo este acto sempre reprobable, como a escenificación pública dun problema que temos toda a sociedade porque baixamos a garda coas enfermidades mentais no seu conxunto, especialmente os políticos de todas as ideoloxías, que aprobaron unha lei para deixar saír dos horribles manicomios da ditadura a todos os seus inquilinos e prometeron, ao facelo, dotarnos dos medios necesarios para atendelos aplicando unha terapia aberta e progresista, pero que, á hora da verdade, nunca chegou a aplicarse, descargando con iso sobre as familias unha inmensa carga que xamais poderán soportar e que os profesionais que se dedican a tratar a eses enfermos mentais limítanse a "paliar" superados por un tsunami social que tratan de conter con tratamentos temporais e pastillas, moitas pastillas. Se non me cren, den unha volta por calquera dos centros especializados que os Irmáns de San Juan de Deus ten repartidos por toda España.


A campaña electoral está a piques de acabar. E un fiscal cargado de leis e razóns tomarase moi en serio o caso de A.V.F., porque a opinión pública escandalizouse coas imaxes que viu. Se iso serve para que a este mozo lle axude a curar a enfermidade que padece, pois benvido sexa o representante do Ministerio Público. Se o que se vai a decidir é facerlle cumprir ao noso Andresiño algún tipo de pena ou sanción para que se acale o ruído mediático e a Presidencia do Goberno véxase compensada polo ridículo que fixeron os que se coidan da seguridade de Don Mariano Rajoy, pois que queren que lles diga! Será todo o legal que se queira, pero non vai solucionar o problema dun mozo que necesita sobre todo axuda e que, de non recibila, será un grave problema durante toda a súa vida para el mesmo, a súa angustiada familia e, sobre todo, para a sociedade na que nunca poderá integrarse en paz. Pensemos niso e, sobre todo, sexamos solidarios.

Sin comentarios

Escribe tu comentario




No está permitido verter comentarios contrarios a la ley o injuriantes. Nos reservamos el derecho a eliminar los comentarios que consideremos fuera de tema.

Más opinión
Opinadores

Pressdigital
Plaza de Quintana ,3 15704 Santiago de Compostela
Tlf (34)678803735

redaccion@galiciapress.es o direccion@galiciapress.es
RESERVADOS TODOS LOS DERECHOS. EDITADO POR POMBA PRESS,S.L.
Condiciones de uso Consejo editorial
Powered by Bigpress